شعر

سلام دوستان ، دیگه کم کم احساس میکنم سرنوشتم ربطی به دنیای شعر نداره . احساس میکنم علایقم

عوض شده . از چیزایی که دیروز بهشون علاقه داشتم دیگه خوشم نمیاد . از آقا عدنان یارحمدی ، مسعود حق طلب

و آقای اسماعیل اسدی میخام راهشونو ادامه بدن . از همه کسایی که اومدن اینجا تشکر میکنم و برای تک تک

عزیزانم آرزوی موفقیت میکنم .


کلی گویی آفت شعر است

حرف مفت آفت ذهن

ذهن هر کس ستاره بشمرد

ذهن یاغی ستاره بچیند

فاق کوتاه آفت لگن است

آفت جنگ نو گلگدن است

آفت مزرعه سه تُن ملخ است

آفت عشق وصل یا بوسه

مُرده یک شبه چون نمره بیست

ثلث اول که هیچش ارزش نیست

مُرده قرن را چنین بنگر

همچو تجدید ناب شهریور

ذهن شاگرد خنگ فاجعه است

خنگ شاگرد در مراجعه است

عشق همیشه در مراجعه است

بعد از صد‌هزار سال از خاک

چه مهم است پاک یا نا پاک؟

چه مهم است پول یا بی‌پول؟

چه مهم است ماله یا شاقول؟

آفت ذهن هم‌نشین بد است

حرف صدتا یه غاز تا ابد است

عشق اول فقط یک خاطره است

عشق بعدی هماره فاجعه است

عشق همیشه در مراجعه است ...



                                                                                                  محسن نامجو

نوشته شده در دوازدهم بهمن 1391ساعت 14:55 توسط محمد صادق حق طلب|

حاصلی از هنر عشق تو جز حرمان نیست

آه از این درد که جز مرگ من اش درمان نیست

این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم

که بلاهای وصال تو کم از هجران نیست

آنچنان سوخته این خاک بلا کش که دگر

انتظار مددی از کرم باران نیست

به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت

آن خطا را به حقیقت کم از این تاوان نیست

این چه تیغ است که در هر رگ من زخمی از اوست

گر بگویم که تو در خون منی بهتان نیست

رنج دیرینه ی انسان به مداوا نرسید

علت آن است که بیمار و طبیب انسان نیست

صبر بر داغ دل سوخته باید چون شمع

لایق صحبت بزم تو شدن آسان نیست

تب و تاب غم عشق ات دل دریا طلبد

هر تــُنـُـک حوصله را طاقت این توفان نیست

سایه صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

 

                          

 

                                                                                             هوشنگ ابتهاج "سایه"

 

نوشته شده در سی ام آذر 1391ساعت 22:13 توسط محمد صادق حق طلب|


                 




اشك ، رازيست


لبخند ، رازيست


عشق ، رازيست


اشك آن شب ، لبخند عشقم بود ...




                                                  احمد شاملو


نوشته شده در دوازدهم آبان 1391ساعت 23:57 توسط محمد صادق حق طلب|

 باید که شیوه ی سخنم را عوض کنم

 شد ، شد ، اگر نشد ، دهنم را عوض کنم

 گاهی برای خواندن یک شعر لازم است

 روزی سه بار انجمنم را عوض کنم

 از هر سه انجمن که در آن شعر خوانده ام

 آنگه مسیر آمدنم را عوض کنم

 در راه اگر به خانه ی یک دوست سر زدم

 این بار شکل در زدنم را عوض کنم

 وقتی چمن رسیده به اینجای شعر من

 باید که قیچی چمنم را عوض کنم

 پیراهنی به غیر غزل نیست در برم

 گفتی که جامه ی کهنم را عوض کنم

 دستی به جام باده و دستی به زلف یار

  پس من چگونه پیرهنم را عوض کنم

 شعرم اگر به ذوق تو باید عوض شود

 باید تمام آن چه منم را عوض کنم

 دیگر زمانه شاهد ابیات زیر نیست

 وقتی که شیوه ی سخنم را عوض کنم

 مرگا به من که با پر طاووس عالمی

 یک موی گربه ی وطنم را عوض کنم

 وقتی چراغ مه شکنم را شکسته اند

 باید چراغ مه شکنم را عوض کنم

 عمری به راه نوبت خودرو نشسته ام

 امروز می روم لگنم را عوض کنم

 تا شاید اتفاق نیفتد از این به بعد

 روزی هزار بار فنم را عوض کنم

 با من برادران زنم خوب نیستند

 باید برادران زنم را عوض کنم

 دارد قطار عمر کجا می برد مرا ؟

 یارب ! عنایتی ! ترنم را عوض کنم

 ور نه ز هول مرگ زمانی هزار بار

 مجبور می شوم کفنم را عوض کنم

 

 

                                                                                  ناصر فیض

 

نوشته شده در دوم آبان 1391ساعت 17:35 توسط محمد صادق حق طلب|

هات و چوو به بێهووده مناڵی و جوانیم

 
پیر بووم و به بێ داخه که م و خۆزیا نیم


شاگردی زه مانه بووم و زۆریش چه وسام


وه ستام له هه موو کار و له هیچ وه ستا نیم

 

 

                                                          وه ر گیر : هه ژار

 

نوشته شده در سیزدهم مهر 1391ساعت 22:47 توسط محمد صادق حق طلب|

 

       

 

 

 

 

ما چون دو دریچه ، روبه روی هم

 

آگاه ز هر بگو مگوی هم

 

هر روز سلام و پرسش و خنده

 

هر روز قرار روز آینده

 

عمر آینه ی بهشت ، اما ... آه

 

بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه

 

اکنون دل من شکسته و خسته ست

 

زیرا یکی از دریچه ها بسته ست

 

نه مهر فسون ، نه ماه جادو کرد

 

نفرین به سفر ، که هر چه کرد او کرد ..........

 

 

                                                                                           مهدی اخوان ثالث

 

نوشته شده در بیست و هشتم شهریور 1391ساعت 15:44 توسط محمد صادق حق طلب|

آن کلاغی که پريد

 

از فراز سر ما

 

و فرو رفت در انديشه ی آشفته ی ابری ولگرد

 

و صدايش همچون نيزه ی کوتاهی پهنای افق را پيمود

 

خبر ما را با خود خواهد برد به شهر

 

همه ميدانند

 

همه ميدانند

 

که من و تو از آن روزنه ی سرد عبوس

 

باغ را ديديم

 

و از آن شاخه ی بازيگر دور از دست

 

سيب را چيديم

 

.

 

.

 

.

 

                                                                      فروغ فرخزاد


ادامه مطلب
نوشته شده در بیست و یکم شهریور 1391ساعت 18:37 توسط محمد صادق حق طلب|

عه زیزم ! بۆچی تۆراوی له خۆڕا ؟

 

چ قه و ماوه ؟ دڵی تۆ بۆچی گۆڕا ؟

 

ئه تۆ وا زوو له بیرت کردم ئه مما

 

فه رامۆشت نه که م شه رته له گۆڕا

 

له من ڕا خۆ خه تایه ک رووی نه داوه

 

ئه دی بێ مه یلی بۆ رووی دا له تۆ ڕا ؟

 

ئه سیری که زیه ته کۆتری دڵی من

 

ده بێ حاڵی چ بێ کۆتر له تۆڕا ؟

 

سه ر و ماڵ و که ماڵ و بیر و هۆشم

 

له نه ردی عیشقی تۆدا پاکی دۆڕا

 

له چاوم دێ به خوڕ فرمێسکی خوێنین

 

که چی ئه م گۆمه خوێنه هه ڵنه چۆڕا

 

من و لاشه ی په پووله ماینه وه و به س

 

شه وی دووری ، شه میش تواوه له کۆڕا

 

                                                             

                                                                                                        هێمن

 

نوشته شده در یازدهم شهریور 1391ساعت 0:56 توسط محمد صادق حق طلب|

امسال هر وقت درس ادبیات رو واسه این کنکور در به در شده میخوندیم هر بیت شعر رو که  ازش خوشم میومد آخر کتابهای ادبیات یه گوشه ای می نوشتم . نمی دونستم به چه دردم میخوره . واسه چی و واسه کی می نویسم . دونه دونه این بیت ها برام خاطرن و برام خیلی عزیزن و واقعا شاهکارن . این بیت ها رو روزانه چند ده بار با صدای بلند میگفتم ! جوری که واسه همیشه تو ذهنم ثبت بشن . میدونم دیونم ! چه میشه کرد دیگه اینم از عشق ما که شعره .

 

*در خرابات مغان نور خدا می بینم / وین عجب بین که چه نوری ز کجا می بینم

*طفیل هستی عشق اند آدمی و پری / ارادتی بنما تا سعادتی ببری

روزها فکر من این است و همه شب سخنم / که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود / به کجا می روم آخر ننمایی وطنم

آشنایی خلق دردسر است / معتکف باش تا ندانندت

حال من خود در نمی آید به نطق / شرح حالم اشک خونین من است

حال من دور از آن جمال مپرس / رنگ و رویم ببین و حال مپرس

جان فدای شکر شیرین شور انگیز او / کز فراقش دست بر سر چون مگس باشد مرا

در مصطبه ی عشق تنعم نتوان کرد / چون بالش زر نیست بسازیم به خشتی

غم می خوریم و هیچ شکایت نمی کنیم / ما را چه غم ز غم ؟ که غمت غمگسار ماست

باور مکن که من دست از دامنت بدارم / شمشیر نگسلاند پیوند مهربانان

*دل مجنون ز شکر خنده خون است / تو لب می بینی و دندان که چون است

عاشقم کردی و گفتی با رقیب تند خو / عاشق روی توام با هر که می خواهی بگو

تلخ از آن منطق شیرین چو شکر نوش کنم / زان که دشنام که محبوب دهد عین دعاست

گر به صد نامه نویسم صفت مشتاقی / اشتیاقم به ملاقات تو صد چندان است

شرط است که بر بساط عشقت / آن پای نهد که سر ندارد

به دوستی که اگر زهر باشد از دستت / چنان به ذوق ارادت خورم که حلوا را

یا برو همچون زنان رنگی و بویی پیش گیر / یا چو مردان اندر آی و گوی در میدان فکن

دلدار گفت لوح از نقش من بشوی / گفتم که تلخ از آن لب شکرفشان مگوی

گر سر نهم به پای تو عین سعادت است / ور جان کنم فدای تو جای خجالت است

خیره چه سر اندازم بر خاک کویت / گر بوسه زنم پایت سر برنکنی دانم

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم / چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

آخر نه دل به دل رود انصاف من بده / چون است من به وصل تو مشتاق و تو ملول

دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت / بشکست عهد و از غم ما هیچ غم نداشت

*شهره ی شهر مشو تا ننهم سر در کوه / شور شیرین منما تا نکنی فرهادم (حافظ)

*حباب وار براندازم از نشاط کلاه / اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد

*به نا امیدی از این در مرو بزن فالی / بود که قرعه ی دولت به نام ما افتد

بی عشق مباش تا نباشی مرده / در عشق بمیر تا بمانی زنده

*ای آبشار ، نوحه گر از بهر چیستی ؟ /چین بر جبین فکنده ز اندوه کیستی ؟

دردت چه درد بود که چون من تمام شب / سر را به سنگ می زدی و می گریستی ؟

بیدل گمان مبر که نصیحت کند قبول / من گوش استماع ندارم لمن تقول

مهر خاموشی حصاری شد ز کج طبعان مرا / ماهی لب بسته را اندیشه از قلاب نیست

تو در گفت و گو ببند و ببین / که چه درها به روی دل باز است

رازی به سینه دارم حرفی به لب زبان کو / تا بی هراس گویم یا بی حجاب خوانم

حالت لب تشنه را خضر خبر دار نیست / لذت لب تشنگی خاصه ی اسکندر است

اشک من هویدا شد / دیده ام چو دریا شد  * در میان اشک من / سایه تو پیدا شد

*شانه موی من انگشت من است / هیچ کس شانه برایم نخرید (پروین اعتصامی)

چه پ گه ردی گه ر دوون گه ڕان کوشتمی / نه زان په ره ستی بو نان کوشتمی

هه ر چه و سا نه وه ی بێ حه سا نه وه / ئاخ مردن له کوێی ژیان کوشتمی (هه ژار)

 

نوشته شده در چهارم شهریور 1391ساعت 13:7 توسط محمد صادق حق طلب|

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

وتنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عشق این است ...

کسی نیست ...

بیا زندگی را بدزدیم

آن وقت میان دو دیدار قسمت کنیم

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم

بیا زودتر چیز ها را ببینیم

ببین عقربک های فواره در صفحه ی ساعت حوض

زمان را به گردی بدل می کنند ...

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشیم

بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را

مرا گرم کن ..........

                                                                                                          سهراب سپهری

 

نوشته شده در سی و یکم مرداد 1391ساعت 19:28 توسط محمد صادق حق طلب|


آخرين مطالب
» خداحافظی . . .
»
»
»
»
»
» فتح باغ
»
» عشق ، خاطره ، کنکور
» صدا کن صدا کن صدا کن مرا ...........................................................................
Design By : Pars Skin